Aslında Toyota’nın zaferi için oturmuştum.

Yazamadım…

Bu ezici üstünlük bana bir haz vermemişti.

Verememişti.

Düşünme gereği duydum birden.

Ne olmuştu?..

Bir takım, diğerini yenmek için start almıştı.

Mâlum takım, ralliye 10 wrc soksa…

Demek ki durum 10-0 olacaktı.

Farazaa…

Tamam, iyi olan kazandı da…

Ülkesinde övgü aldı.

Dünyadan ne aldı?..

Asıl beni düşündüren de bu.

Yıllar önce Serdar’ı…

Rakip takıma destek verirken yakaladım!..

Hemen nedenini sordum.

“Rakip olmazsa biz değersizleşiriz” demişti.

Çok düşündüm bu cümleyi…

Haklı. Yerden göğe.

Bugün dünyada ralli, ters yönde ilerliyor…

Adeta tekelleşti.

Bir önlem de göremiyorum.

Yeni kurallar da gelse…

TGR’yi kim geçebilir ki?

Yaşantımız da bu konuya paralel seyrediyor.

Doğup, büyüyüp, çalışıp, didinip…

Kendimize bir gelecek çiziyoruz.

Sonra…

Sonra bir güç gelip, seni yıkıp gidiyor.

Nasıl yâni?.. Kime sorup yaptın?...

Bir açıklaması yok bu işin.

Biz buna kader…

Kişiler keder…

Bazıları bedel…

Diyor.

Yıkıntıların arasından çıkarken…

Gök yüzüne bakıyoruz.

“Ben ne yaptım?” diye…

Kimse cevaplamıyor.

Giden gidiyor.

İki el

Bir baş

Kalıyor

Kendi kendine.

Biteviye…