Biz alışık olduğumuz için normâl geliyor ama…

Ülkemde gündem, hayat, akış öyle hızlı değişiyor ki…

Başka bir dünyalının yetişmesi mümkün değil.

Baksanıza, kuzeyimizde savaş. Güneyimizde savaş.

Ankara’da Yavaş… Hatay’da lâvaş… (kafiye yaptım)

Bu gün başkan, yarın ise tarkansın. (yine kafiye)

Hâl böyle olunca da…

İnsan gülecek bir şeyler arıyor.

Neyse ki TV reklâmları var.

Bir kısmı komedi filmi gibi…

Kızanım Ata (göçmen tabiridir)

Sevmeyeni yoktur…

Reklâm filminde…

Tutup, apartmanı çekiyor.

Fikir, görüntü yaratıcı…

Fakaat…

Soldan direksiyonlu aracın sağ koltuğundan…

Vites (takır tukur) nasıl atılır anlayamadım?..

Bir önceki çekimde de aynı sahne vardı!..

Geçtim bu reklâmı.

Yeni yetme bir kızın babası…

Sarı SUV almış.

Baba kız markete gidiyorlar…

Markette çalan müziği beğenmeyen kız

Güvenlik odasına dalıp, kendi müziğini koyuyor.

Yaşıtlarında da övgü alıyor.

Dikkat ettim, kız hiç paket taşımıyor. Babada ise var.

Şimdi; babasının sarı aracı ile özgüven yaşayan bir kız…

Yâni… Düşünemiyorum fazlasını.

Bu kız yarın öbür gün her şeyi yapar…

İzleyene de kötü örnek olur. Bence…

Bir diğer reklâmda, benzincideyiz.

Çekim yapan kimse, pompadaki elektrikli aracı…

Yakıt alıyor diye bize yutturuyor!..

Halk tabiri ile… Yersen.

Son olarak…

Spor altın rengi cabrionun içindeki iki kız

Bir şey diyor… Hava kör topal… gibi bir şey.

Sonra yazdılar da anladık.

Meğer, Hava tam portakal imiş slogan.

Bence cümle düşük, ama onlar daha iyi bilir…

Konunun uzmanı onlar…

Bir de şu Feyyaz var.

O da portakallı içecek reklâmını kendince yapıyor.

Bağırıyor, çağırıyor…

İsteğini zorla dayatma arzusunda sanki.

Etrafımız yeterince folklorik mâlzeme ile dolu.

Aman kardeşim bir de sen çıkma

Cahil genç ayaklarında…

Bizi hâlimize bırak.

Biz böyle iyiyiz.

Hayırlı Bayramlar.