(Olaylar gerçektir)

Hayatım özel etap gibi gözümün önünde aktı bir an…

Peş peşe kareler, enstantaneler…

Bitmeyecekmiş gibi süren bir yarış…

İyi kötü gidiyorduk…

Her şeye kendimi hazır etmiştim.

Ama bir şeye değilmiş…

Benden genç olan eşimi kaybetmeye…

Hazır etmemişim kendimi. Aklıma gelmemiş.

Koşan, yüzen, gülen, haraketli biriydi.

Öleceği hiç aklıma gelmemişti.

Yüce Yaradan, dört hafta sürmeden alıverdi benden

Asker tıraşı olurken yanındaydım…

Bu da geçecek inşallah dedim

Geçmedi.

Cengiz Hoca, beyin tümörlerini aldı…

“Kurtuldu” dedik…

Boşa sevinmişiz…

Almir Hoca “Bağırsaklar bitmiş” dedi

“Hocam ne yapalım?” dedim.

“Bağırsakları alsak da ölür, almasak da…”

Durum çok net yâni.

En iyi arkadaşım… Yâni, eşim…

Eziyet çeksin istemedim.

Ama yine de bağırsak ameliyatına izin verdim.

Hiç unutamıyorum hiç…

Gece 02:00 gibi hoca yorgun geldi

“Bağırsağı aldık, lime lime olmuş” dedi

Korka korka, “Sırada ne var doktor” dedim

“Akciğer” dedi.

Geceler, günler, nasıl geçti bilmiyorum…

Hastanenin kaos lobisine giremiyordum.

Hastamı, acımı, kederimi yaşayamıyordum.

Kimselerle konuşamıyordum…

Kendimi çok kötü, hatta boşlukta hissediyordum

Ziyarete gelenlerin sıkça söylediği…

“Allah sevdiğini yanına alırmış” sözü bana batıyordu

Öyleyse ben kötü müydüm?.. Kötü koca mıydım?..

Böyle bir emare zaten yoktu. Hiç de olmadı.

O kalabalığın içinde, araftaydım…

Tek tesellim…

Yaradan fazla acı çektirmeden…

Merhumu bizden aldı.

Biliyorum geri gelmeyecek ama…

Ben hâlâ inanmış değilim bu vefata…

Kolay değil. 30 yıl aralıksız arkadaş, eştik.

Hiç birbirbirimizi kırmadık, yarı yolda bırakmadık.

Vefat ettiği tam bir yıl olmuş…

Bana geldi 4 yıl gibi…

Diyeceksin ki “Özel etap bitti mi?”

Meğer bitmemiş…

Yalnız kalmayı beceremedim

Boşluğu telâfi edeyim dedim…

Cihana rezil rüsva oldum.

Etaptan birinci çıkmayı umarken…

Uçurumdan aşağı uçtum, yuvarlandım.

Buruşmuş hâlde, vinç bekledim uzun süre…